Zil Sustu Hatıralar Kaldı

“Murat, nereden buldunuz bu gülleri yavrum?” diye sordum.

“Hükümet Bahçesi, parklar, bazı evlerin bahçeleri… Kısacası nerede gül gördüysek oradan kopardık. Sabah altıdan beri sokaklardayız. Barış’la birlikte düşündük ve sizin için topladık. Çok üşüdük ama size feda olsun öğretmenim. Sınıftaki arkadaşlarımız da gülleri dizmemize yardım ettiler,” dedi Murat.

“Siz öyle değerli, öyle iyi ve öyle güzelsiniz ki bütün güller bu sabah sizin için açmıştı. Hepsi size gelmek için sabırsızlanıyordu. Böyle olunca biz de toplayıp size getirdik öğretmenim,” dedi.

Öyle şaşırmış, öyle mutlu olmuş ve öyle duygulanmıştım ki Barış’la Murat’ı yanıma çağırdım.

“Çocuklar, her birinize ayrı ayrı teşekkür ederim. Hepinizin adına Barış’la Murat’ı öpüyorum,” dedim ve ikisine de sarılarak öptüm.

“Çocuklar, ben bugün dünyanın en mutlu öğretmeni oldum. Ayrıca o kadar güzel sözler söylediniz, duygularınızı öyle güzel ifade ettiniz ki… Çok teşekkür ediyorum. Ama çiçekler dalında güzeldir. Bir daha çiçekleri sakın koparmayın. Benim için sizler, her biriniz birer çiçeksiniz zaten. Hepinizi ayrı ayrı çok seviyorum,” dedim.